ایستاده ای وافق رامیکاوی امادریغ فاصله چشمهایت را  فقط تاریکی پر میکند ودوباره باید گذشته رامرور

کنی :  مازخمهای فرصت الودیم ای مرگ              درقابهای تشنه فرسودیم ای مرگ

         دیشب کسی درانتظارت پرسه میزد          این التهاب خسته ما بودیم ای مرگ

برتو چه رفته است که فقط از سیا هی میگویی ؟مگر غیر از سیاهی چیزی میبینم که بخواهم خورشید را

در چشمهای دخترکی جولان دهم درهمه دیروز درنگ خواهم کرد که فردا باید در قاب واهی افسانه سر

گردان باشم                                                    مسعود سلاجقه ۲۵/۵/۸۴

تاصبح پرسه میزد یک سایه برمزارم             دیگر مزار خود را تنها نمیگذارم

چیزی شبیه رویاان دورتر فروریخت               حتما ستاره من افتاد بر مزارم

بخت جنون کشیده دل را نمیشنا سی        ناکس دخیت می بست شبها به چوب دارم

رنگ پریده ام رابیخود به دل گرفتی             ای عشق دیر وقتیست کاری به دل ندارم

گفتی تبسمت را ایینه عطش کن              اخر تو هم... ولی نه ... باشد قبول دارم

                                                                          مسعود سلا جقه ۱۷/۵/۸۴